Newsletter

Pol. Merkur. Lek (Pol. Med. J.), 2018, XLIV/264: 284-286 Powiększ do pełnego rozmiaru

Pol. Merkur. Lek (Pol. Med. J.), 2018, XLIV/264: 284-286

Tytuł: Infekcja Clostridium difficile u młodych ludzi – 2 opisy przypadków

Autorzy: Birczyńska M, Czepiel J, Pejka K, Biesiada G, Jędrychowski M, Sobczyk-Krupiarz I, Michalak M, Garlicki A. 

Więcej szczegółów

05/264

0,00 zł

STRESZCZENIE PRACY W JĘZYKU POLSKIM I ANGIELSKIM. PEŁNA TREŚĆ ARTYKUŁU TYLKO W JĘZYKU ANGIELSKIM!

Infekcja Clostridium difficile u młodych ludzi – 2 opisy przypadków


Birczyńska M1, Czepiel J1,2, Pejka K3, Biesiada G1,2, Jędrychowski M1,2, Sobczyk-Krupiarz I1,2, Michalak M3, Garlicki A1,2.

1Oddział Chorób Zakaźnych, Szpital Uniwersytecki, Kraków; 2Katedra Chorób Zakaźnych i Tropikalnych, Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków; 3Studenckie Koło Naukowe, Kolegium Medyczne Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków

Infekcja Clostridium difficile (CDI) pozostaje jedną z najważniejszych infekcji związanych z opieką zdrowotną w ciągu ostatnich dwóch dekad. Patogenem jest bakteria Gram-dodatnia, wytwarzająca toksyny, beztlenowa, w kształcie pałeczki i tworząca formę przetrwalnikową; jest wszechobecna w środowisku ludzkim. Transmisja odbywa się drogą fekalnooralną. Konsekwencją działania toksyn bakteryjnych jest początkowo lokalna reakcja zapalna, która następnie przechodzi do układowego stanu zapalnego. Obraz kliniczny jest zróżnicowany; niektórzy pacjenci są bezobjawowi, w postaci objawowej dominuje biegunka o różnym nasileniu, której czasami towarzyszy ostry ból brzucha, nudności, wymioty oraz wysoka gorączka. Czynnikami ryzyka CDI są: wcześniejsze stosowanie antybiotyków, podeszły wiek i niedawna hospitalizacja. Niezwykle rzadko dochodzi do pojawienia się CDI u chorych z prawidłową odpornością poniżej 30 roku życia, nawet jeśli wcześniej byli oni leczeni antybiotykiem. W poniższej pracy przedstawiono dwa nietypowe przypadki rozwoju CDI w młodszej grupie wiekowej, w sytuacji dodatkowych czynników ryzyka w postaci zakażeń przewodu żołądkowo-jelitowego. U obu chorych objawy CDI rozwinęły się następując po niedawnym zakażeniu – w pierwszym przypadku – Salmonella enterididis, a w drugim – Salmonella typhi. Artykuł zawiera także podstawowe zasady diagnozowania i leczenia infekcji Salmonella spp.

Słowa kluczowe: Clostridium difficile, czynniki ryzyka, dur brzuszny, wiek, Salmonella

Pol Merkur Lekarski, 2018; XLIV (264); 284–286