`

SPIS TREŚCI 2018, Tom 24, Nr 1 / CONTENTS 2018, Vol. 24, No. 1


strony / pages ENGLISH POLISH kup artykuł / buy article
047-052

SUMMARY IN POLISH & ENGLISH. FULL ARTICLE ONLY IN POLISH.

Osteoporosis as a cause of spinal fractures


Rybarczyk M1, Baranowski P1, Baranowska A1, Białowąs W1, Płusa T2, Konieczny R1, Albarazi F1.

1Department of Neuroothopedy, Mazowian Rehabilitation Center „STOCER” Konstancin-Jeziorna, Poland; 2Medical Faculty of Łazarski University in Warsaw, Poland

Int Rev Allergol Clin Immunol Family Med, 2018; Vol. 24, No. 1, 047

The number of people affected by osteoporosis increases significantly with the aging of societies. The disease causes a decrease in bone mass and weakening of the bone structure, which increases the risk of fractures. During the osteoporotic process, mesenchymal stem cells (MSCs) show a decrease in the ability to differentiate into osteoblasts while increasing the transformation towards the fat cell (adipocyte). It is further disclosed that the disturbance of the balance between osteoblasts forming bones and osteoclasts resorbing bone mass causes autoantibodies, which may suggest that osteoporosis may be a form of autoimmune disease. Treatment of patients with osteoporotic changes should be related to the severity of osteopenia symptoms and fractures. The risk of osteoporotic fracture is 22% for men, and for women over 50, ca. 40%, of which 32% refers to spine fractures, 15% fractures of the proximal femur and 16% risk of fractures of the wrist. In operative treatment of osteoporotic fractures of the spine vertebroplasty and kyphoplasty are used, and in some cases, an operative method of stabilizing the spine with special pedicle screws with cement applied to the stems through the canal in the screw. The prognosis for the healing of spinal fractures is good because broken vertebrae generally do not get mixed up and neurological complications are rare.

Key words: osteoporosis, fractures, treatment

Osteoporoza jako przyczyna złamań kręgosłupa

Rybarczyk M1, Baranowski P1, Baranowska A1, Białowąs W1, Płusa T2, Konieczny R1, Albarazi F1.

1Oddział Neurochirurgii, Mazowieckie Centrum Rehabilitacji „STOCER” sp. z o.o., Konstancin-Jeziorna; 2Wydział Medyczny Uczelni Łazarskiego w Warszawie

Int Rev Allergol Clin Immunol Family Med, 2018; Vol. 24, No. 1, 047

Liczba osób dotkniętych osteoporozą ulega znacznemu zwiększeniu wraz ze starzeniem się społeczeństw. Choroba powoduje obniżenie masy kostnej oraz osłabienie struktury układu kostnego, co zwiększa ryzyko złamań. W czasie procesu osteoporotycznego mezenchymalne komórki macierzyste szpiku (MSCs – mesenchymal stem cells) wykazują zmniejszenie zdolności do różnicowania się w osteoblasty przy równoczesnym zwiększeniu przemian w kierunku komórki tłuszczowej (adipocyta). Ujawniono ponadto, że zaburzenie równowagi między osteoblastami tworzącymi kości a osteoklastami resorbującymi masę kostną powodują autoprzeciwciała, co może sugerować, że osteoporoza może być postacią choroby z autoagresji. Leczenie chorych ze zmianami osteoporotycznymi powinno być odniesione do stopnia ciężkości stwierdzanych objawów związanych z osteopenią i przebytymi złamaniami. Ryzyko wystąpienia złamania osteoporotycznego wynosi dla mężczyzn 22%, a dla kobiet powyżej 50 roku życia ok. 40%, z czego 32% dotyczy złamań kręgosłupa, 15% złamań bliższego końca kości udowej, a 16% ryzyko złamania nadgarstka. W leczeniu operacyjnym złamań osteoporotycznych kręgosłupa stosuje się wertebroplastykę i kyfoplastykę, a w niektórych przypadkach operacyjną metodę stabilizacji kręgosłupa specjalnymi śrubami przeznasadowymi z użyciem cementu podawanego do trzonów przez kanał w śrubie. Rokowanie co do gojenia złamań kręgosłupa jest dobre, ponieważ złamane kręgi na ogół nie ulegają przemieszeniu, a powikłania neurologiczne występują rzadko.

Słowa kluczowe: osteoporoza, złamania, leczenie