`

SPIS TREŚCI 2019, Tom 25, Nr 1 / CONTENTS 2019, Vol. 25, No. 1


strony / pages ENGLISH POLISH kup artykuł / buy article
013-018

SUMMARY IN POLISH & ENGLISH. FULL ARTICLE ONLY IN ENGLISH.

Intraosseous route as a method of intravascular access in life-threatening conditions.


Randomized cross-over study

Drozd A1, Smereka J2, Bialka S3, Bielski K4,5, Szarpak L4.

1Polish Society for Disaster Medicine, Warsaw, Poland; 2Department of Emergency Medical Service, Wroclaw Medical University, Wroclaw, Poland; 3Department of Anesthesiology, Intensive Care and Emergency Medicine, Faculty of Medicine in Zabrze, Medical University of Silesia in Katowice, Poland; 4Medical Faculty of Lazarski University, Warsaw, Poland; 5Regional Emergency Medical System and Sanitary Transportation Station SPZOZ „Meditrans”, Warsaw, Poland

International Review of Medical Practice, 2019; Vol. 25, No. 1, 013

The provision of vascular access and the implementation of pharmacology and fluid therapy are key elements of emergency management, in this case the patient in hypovolemic shock. The willingness to obtain intravenous access if the vascular bed collapses may result in a prolonged procedure or be completely unfeasible. It may be helpful to use intraosseous access as an alternative to intravenous access.
Aim of the study
was to compare the effectiveness of obtaining intravenous and intraosseous access under the conditions of simulated hypovolemic shock by novice physicians.
Material and methods
. The study was designed as a randomized, cross-over prospective simulation study. The study involved 39 novice physicians, who performed intravenous and intravenous access under conditions of simulated hypovolemic shock. Time parameters were analyzed from grasping the intravenous cannula or intraosseous device to the moment of establishing vascular access (T1 time), to the moment of confirming the correctness of the injection with the syringe connection and aspiration test (T2 time) and to the moment of infusion line connection (T3 time). In addition, the ease of carrying out the procedure was assessed using a 10-degree audiovisual scale, in which 1 meant an easy and 10 a difficult to carry out procedure. In addition, the participants’ preferences regarding the use of particular procedures in the clinical conditions of rescue operations were assessed.
Results
. T1 time in the study group was differentiated between intraosseous and intravenous and was 7 (IQR; 6-12) and 35 (IQR; 22-41; p<0.001), respectively. For T2 time the difference was 15 (IQR; 12-22)s and 43 (IQR; 30-51)s (p<0.001), respectively. T3 time was 33 (IQR; 30-45)s and 66 (IQR; 43-79)s respectively. The ease of intraosseous and intravenous access was differentiated and in the case of intraosseous access was 2 (IQR; 2-4) points, and in the case of intravenous access – 6 (IQR; 5-8) points (p<0.001). 92.3% of all participants would choose intraosseous access as the preferred method of vascular access in real rescue procedures.
Conclusions
. In the opinion of the participants, intraosseous access is an easier method of obtaining vascular access in comparison with intravenous access. Intraosseous access in comparison with intravenous cannula was associated with shorter time of obtaining vascular access and shorter time of fluid therapy implementation.

Key words: intraosseous access, physician, medical simulation, emergency, hypovolemic shock

STRESZCZENIE PRACY W JĘZYKU POLSKIM I ANGIELSKIM. PEŁNA TREŚĆ ARTYKUŁU TYLKO W JĘZYKU ANGIELSKIM.

Wkłucie doszpikowe jako metoda dostępu donaczyniowego w stanach zagrożenia życia. Badanie randomizowane krzyżowe


Drozd A1, Smereka J2, Bialka S3, Bielski K4,5, Szarpak L4.

1Polskie Towarzystwo Medycyny Katastrof, Warszawa; 2Zakład Ratownictwa Medycznego, Uniwersytet Medyczny we Wrocławiu, Wrocław; 3Katedra Anestezjologii, Intensywnej Terapii i Medycyny Ratunkowej, Wydział Lekarski z Oddziałem Lekarsko- Dentystycznym w Zabrzu, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; 4Wydział Medyczny Uczelnii Łazarskiego, Warszawa; 5Wojewódzka Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego SPZOZ „Meditrans”, Warszawa

International Review of Medical Practice, 2019; Vol. 25, No. 1, 013

Zapewnienie dostępu donaczyniowego i wdrożenie farmakologii jak i płynoterapii stanowią kluczowe elementy postępowania w stanach nagłych, w tym przypadku pacjenta we wstrząsie hipowolemicznym. Chęć uzyskania dostępu dożylnego w przypadku gdy łożysko naczyniowej jest zapadnięte może skutkować wydłużeniem czasu trwania procedury bądź być całkowicie niewykonalne. Pomocne może być wykorzystanie wkłuć doszpikowych jako alternatywy dla dostępu dożylnego.
Celem pracy
było porównanie efektywności uzyskiwania dostępu dożylnego i doszpikowego w warunkach symulowanego wstrząsu hipowolemicznego przez lekarzy stażystów.
Materiał i metody
. Badanie zaprojektowano jako randomizowane, krzyżowe, prospektywne badanie symulacyjne. W badaniu udział wzięło 39 lekarzy stażystów, którzy wykonywali dostęp doszpikowy i dożylny w warunkach symulowanego wstrząsu hipowolemicznego. Analizie poddano parametry czasowe od wzięcia w rękę kaniuli dożylnej bądź wkłucia doszpikowego do momentu uzyskania dostępu donaczyniowego (Czas T1), do momentu potwierdzenia poprawności wkłucia za pomocą podłączenia strzykawki i próby aspiracji (Czas T2) oraz do momentu podłączenia linii infuzyjnej (Czas T3). Dodatkowo oceniono łatwość wykonania procedury przy zastosowaniu 10 stopniowej skali audiowizualnej, w której 1 oznaczało procedurę łatwą do wykonania, zaś 10 – procedurę trudną do wykonania. Dodatkowo oceniono preferencje uczestników na temat zastosowania poszczególnych procedur w warunkach klinicznych działań ratunkowych.
Wyniki
. Czas T1 w badanej grupie był zróżnicowany pomiędzy wkłuciem doszpikowym a wkłuciem dożylnym i wynosił odpowiednio 7 (IQR; 6-12) i 35 (IQR; 22-41; p<0.001). W przypadku czasu T2 różnica ta wynosiła odpowiednio 15 (IQR; 12-22)s i 43 (IQR; 30-51)s (p<0.001). Zaś w przypadku czasu T3 – 33 (IQR; 30-45)s i 66 (IQR; 43-79)s. Łatwość wykonania dostępu doszpikowego i dożylnego wykazywała zróżnicowania i w przypadku dostępu doszpikowego wynosiła 2 (IQR; 2-4) punktów, zaś w przypadku dostępu dożylnego – 6 (IQR; 5-8) punktów (p<0.001). 92.3% wszystkich uczestników wybrałoby wkłucie doszpikowe jako preferowaną metodę dostępu donaczyniowego w przelanych działaniach medycznych.
Wnioski
. W opinii badanych, wkłucie doszpikowe jest łatwiejszą metodą uzyskania dostępu donaczyniowego w porównaniu z dostępem dożylnym. Wkłucie doszpikowe w porównaniu z kaniulą dożylną cechowało się krótszym czasem uzyskania dostępu donaczyniowego oraz krótszym czasem wdrożenia płynoterapii.

Słowa kluczowe: dostęp doszpikowy, lekarz, symulacja medyczna, stan nagły, wstrząs hipowolemiczny