`

SPIS TREŚCI 2019, Tom 25, Nr 2 / CONTENTS 2019, Vol. 25, No. 2


strony / pages ENGLISH POLISH kup artykuł / buy article
053-056

SUMMARY IN POLISH & ENGLISH. FULL ARTICLE ONLY IN POLISH.

Classification and risk factors for the occurrence of rhinitis of the nasal cavities and paranasal sinuses

Wojdas A.

Clinic of Otolaryngology of the Military Institute of Aviation Medicine in Warsaw

International Review of Medical Practice, 2019; Vol. 25, No. 2, 053

Inflammation of the paranasal sinuses is a heterogeneous group of diseases not fully explained by pathogenesis. Increasingly, the term rhinosinusitis is used to emphasize the functional continuity of the mucous membrane of the nasal cavity and paranasal sinuses. The adopted division of inflammation of the nasal cavity and paranasal sinuses includes acute and chronic inflammation of the nasal cavity and paranasal sinuses. The incidence of rhinitis of the nasal cavities and paranasal sinuses is found in 12-16% of the adult population. Diagnosis of chronic mucositis of nasal cavities and paranasal sinuses with polyps should be confirmed by endoscopic examination. The main cause of the disease is the obstruction of the open-terminal complex, which in turn leads to insufficiency of drainage, cilia movement disorders and mucosal edema, which promotes the development of nasal sinus infection. The formation of bacterial biofilm in chronic rhinosinusitis is increasingly important, for which Staphylococcus aureus (65%) is most often responsible, including 29% of methicillin-resistant coagulase-negative (MRCoNS – methicillin resistant coagulase negative Staphylococcus ), as well as 6% Klebsiella pneumoniae. Depending on the phenotype of the disease, it is possible to demonstrate the mutual conditioning of the mechanisms of allergic reaction and chronic rhinosinusitis of nasal cavities and paranasal sinuses, which, however, requires further research.

Key words: chronic rhinosinusitis, division, biofilm, allergy

Klasyfikacja i czynniki ryzyka występowania zapalenia błony śluzowej jam nosa i zatok przynosowych

Wojdas A.

Klinika Otolaryngologii Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie

International Review of Medical Practice, 2019; Vol. 25, No. 2, 053

Zapalenie zatok przynosowych stanowi heterogenną grupę chorób o nie do końca wyjaśnionej patogenezie. Coraz częściej stosowany jest termin rhinosinusitis dla podkreślenia czynnościowej ciągłości błony śluzowej jamy nosowej i zatok przynosowych. Przyjęty podział zapalenia jamy nosowej i zatok przynosowych uwzględnia ostre i przewlekłe zapalenie jamy nosa i zatok przynosowych. Zachorowalność na zapalenie błony śluzowej jam nosa i zatok przynosowych stwierdzana jest u 12-16% dorosłego społeczeństwa. Rozpoznanie przewlekłego zapalenia błony śluzowej jam nosa i zatok przynosowych z polipami powinno być potwierdzone badaniem endoskopowym. Podstawową przyczyną choroby jest zaburzenie drożności kompleksu ujściowo-przewodowego, co w konsekwencji prowadzi do niewydolności drenażu, zaburzenia ruchu rzęsek i obrzęk błony śluzowej, co sprzyja rozwojowi zakażenia zatok przynosowych. Powstawanie biofilmu bakteryjnego w przewlekłym zapaleniu błony śluzowej jam nosa i zatok przynosowych odgrywa coraz większe znaczenie, za co najczęściej odpowiedzialne są Staphylococcus aureus (65%), w tym w 29% szczepy metycylino- oporne koagulazo-ujemne (MRCoNS – methicillin resistant coagulase negative Staphylococcus), a także w 6% Klebsiella pneumoniae. W zależności od fenotypu choroby można wykazać wzajemne uwarunkowanie występowania mechanizmów reakcji alergicznej i przewlekłego zapalenia błony śluzowej jam nosa i zatok przynosowych, co wymaga jednak dalszych badań.

Słowa kluczowe: przewlekłe zapalenie błony śluzowej jam nosa i zatok przynosowych, podział, biofilm, alergia